Is het jaren-tachtig-muziek? Is het dance? Is het psychedelische rock? Nee, het is Hotline Miami

Een of andere lul wil een gesprek met me aanknopen. Zijn hersenen sijpelen uit een gat in zijn schedel. Zijn rechterwang ontbreekt. Een met een rubberen varkensmasker lacht me uit.

Klinkt het al luguber en vreemd? Mooi. Want dat is de sfeer die ik heb moeten ondergaan terwijl ik de ultragewelddadige trip Hotline Miami absorbeerde. Dat is een bloederig computerspel waarin de hoofdpersoon – jij, de speler – behoorlijk hersenloos slachtpartijen aanricht in de stad Miami. De ervaring is aan de ene kant ronduit naargeestig.

Maar tegelijk ook zinderend. Verslavend. En relaxed.

Die positieve toon heeft maar met één ding te maken: de weergaloos strakke stijl van Hotline Miami. En vooral de muziek, gemaakt door kleine artiesten in de Verenigde Staten en voorzichtig geselecteerd door de spelmakers. Voor wie meer bekend is met films: de totale sfeer, dus ook de beelden, heeft veel weg van de film Drive.

Vooral de nummers ‘Paris’, ‘Hydrogen’ en ‘Daisuke’ blijven nagalmen. Althans: in mijn ziekelijke hoofd.